16-01-05

Soep: door dik en dun

Als je mensen dagelijks spreekt krijg je na verloop van tijd wel wat zicht op elkaar. Daklozen merken op als ik gehaast ben of vragen of ik moe ben als ik me inderdaad niet zo kiplekker voel.
 
Omgekeerd is dat natuurlijk ook zo. We merken op als ze bezorgd zijn of als het hun wat beter gaat. Wat bijzonder fijn is is als je de mensen ziet ontdooien. Er is een mevrouw die we al wekenlang elke avond soep brengen en die zo erg verbitterd uitzag dat we het geraadzaam vonden om niet tegen haar te praten. Ze zei ook nooit één enkel woord tegen ons. Maar toch merkten we op dat langzaam maar zeker de hardheid van haar gezicht verdwijnt en gisteren was het zover. Ze had de historie met de dronken daklozen van de vorige dag gezien en zei plots dat het wel erg moeilijk was gisteren. Daarna kon Kristel met haar voor de eerste keer een praatje maken.
 
Je kan niet geloven hoe bemoedigend dat is. Langs de andere kant hebben we ook twee mensen waarmee duidelijk iets scheelt, we weten niet wat en daar zijn we ook ongerust over. Bidden dus.


09:15 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.