De Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel

Ik had gisteren een erg bemoedigend gesprek met een leger des heilsverantwoordelijke hier in Brussel. De man is verantwoordelijk voor een tehuis in de buurt van het midistation. Niets in hun  gebouw doet echter nog vermoeden dat het om een heilslegerafdeling gaat behalve het bekende rode logo aan de buitendeur. Dus geen uniformen, collectebussen, geen tamboerijnen en zangbundels. De verantwoordelijke van dit opvangccentrum is zelf geen heilssoldaat maar een echte "proffesional". Het gesprek is uiterst opbouwend en positiefen voor mij zeer leerzaam.

Als ik later over het gesprek nadenk komen we voor onszelf tot de  conclusie dat de overheden in Brussel het best zich zou focussen op het probleem van het ontstellende gebrek aan sociale huisvestiging. Dat is hun te bestrijden vijand.

Na beëindiging van ons jaarlijkse daklozenproject aan de midi (het loopt nog tot april) gaan we alle christelijke hulpverleningsorganisatie’s in Brussel in kaart brengen. We onderzoeken daarbij of er belangstelling is voor een koepelorganisatie die de belangen van de organisaties kan verdedigen.

De soepbedeling verloopt vlekkeloos, er zijn nog minder daklozen, de uitkeringen van de mensen zijn dus wel degelijk aangekomen. De security is erg vriendelijk en voorkomend. Ze vragen ons steeds of er geen problemen zijn maar op die inmiddels duizenden bekers soep die we overhandigd hebben, is er slechts 2 keer een probleem geweest. Dikwijls hebben we de gemoederen bij gestresseerde daklozen kunnen bedaren gewoon door onze aanwezigheid. We herstellen dus dikwijls de openbare orde met het gezag van de liefde. Na onze ronde vertrekken we vliegensvlug naar Antwerpen waar we om halfnegen stipt voor het huis van onze vriend, een rabbijn, moeten staan. We zijn uitgenodigd op het sjabbatsdiner en we weten dat ons overheerlijke gerechten uit de rijke Joodse keuken wachten. Rachel kan heerlijk koken. Om halfnegen stipt staan we er. Omdat het Sjabbat is mogen we niet aanbellen. Rachel gooit de sleutel naar beneden. Op de foto zie je dat Kristel haar hoofdbedekking heeft en Geert en ik onze keppeltjes op.

Ons huis vooral de benedenverdieping is ondertussen een puinhoop geworden. En vandaag komt er nog een lading legerdekens bij. Volgende week moeten we alles eens netjes sorteren en inventariseren zodat we bij een volgende vriesperiode goed weten wat we hebben en voor wie (probleem bij kleding is natuurlijk de verscheidenheid aan maten) Ondertussen zetten we onze zoektocht naar een locatie verder. Er schiet mij de titel van een Bachkoraal door het hoofd: wat mijn God wil geschiedt altijd. Dat is het verschil met de andere (af)goden. Mooi koraal, maar we vinden hier in huis alle Bachkoralen mooi en mooie tekst. Ik heb de tekst even voor jullie opgegoogeld. (Volgens mij komt googlen als niew werkwoord in de volgende editite van de dikke Van Dale, ik ben enkel de tijd vooruit) Als ik de tekst gevonden heb lees ik hem door en ben uiterst verbaasd hoe een 500 jaar oude tekst zo actueel kan zijn. Maar dat heeft natuurlijk met het onveranderde fundament van deze tekst te maken. Een aanrader om te lezen: je mag hem uitprinten en op je frigo hangen. Ik ga hem er ophangen. Er is ook nog een bachkoraal met de titel Wat God doet dat is goed gedaan. Ik beloof U de tekst zo gauw als we een Toevluchtmagazijn hebben. Op de foto zie je ons koor.

Was mein Gott will, das g'scheh allzeit

1 Wat mijn God wil, geschied' altijd,

zijn wil is steeds de beste.

Hij is altijd tot hulp bereid,

Hij blijft mijn sterke veste.

Hij helpt uit nood,

de trouwe God,

Hij troost mij boven mate.

Wie God vertrouwt,

vast op Hem bouwt,

die zal Hij nooit verlaten.

2 God is mijn troost en toeverlaat,

Hij is mijn hoop, mijn leven.

Al wat Hij wil, hoe het ook gaat,

ik zal het niet weerstreven.

Die mij altijd

vertroost en leidt

die elke haar geteld heeft.

Die van nabij

zolang reeds mij

in liefde vergezeld heeft.

3 Wanneer ik zondaar sterven moet,

en heengaan uit dit leven,

vertrouw ik Hem, Hij maakt het goed,

ik kan het overgeven.

Ja ik beveel

mij Hem geheel

die met mij is begonnen.

Die mij geleidt

door dood en strijd,

Hij heeft al overwonnen.

4 Nog één ding wil ik vragen Heer,

ik vraag het vol vertrouwen:

wanneer de boze gaat te keer,

laat mij uw hulp aanschouwen,

dat ik niet val

maar leven zal.

Gij zult mij niet beschamen.

Dat is uw eer

o trouwe Heer.

Dus zeg ik vrolijk: Amen.

Albrecht, Herzog von Preussen (1490-1568)

Vertaling J. W. Schulte Nordholt, geb. 1920

Gisterenavond  waren er al wat   minder daklozen.  We vragen ons dus af of ze hun uitkering al gekregen hebben en op hotel aan het bekomen zijn van het stresserende straatleven.

Voor vrouwen is het leven op straat nog moeilijker dan voor mannen, in elk geval ze hebben het daarmee emotioneel flink moeilijk. Kristel heeft een talent gekregen om met deze mensen te praten en ze krijgen dan terug wat moed en zijn opgebeurd. Waar zou dat woord opbeuren vandaan komen?

Vandaag om 10.00 uur heb ik een afspraak met een verantwoordelijke van het Leger des Heils in Brussel. Ik ga de knelpunten die ik in de werking vaststel met hem bespreken want als er nu één vereniging is met ervaring dan is het wel het leger. Ik weet niet hoelang ze in België al actief zijn maar in Engeland zijn ze volgens mij al voor 1900 actief. Wacht even googelen:  o.k. meteen gevonden: opgericht in 1865. Dit jaar 140 jaar geleden dus. (Foto hiernaast v.d. stichter) In Brussel ontplooien ze in elk geval een indrukwekkend aantal activiteiten. Ze zijn echter niet meer in het straatbeeld te zien. Zouden ze hun legeruniformen ingeruild hebben voor een andere outfit? Ik ga het zeker vragen en hou jullie op de hoogte. De webstie van het heilsleger is hier te vinden: www.legerdesheils.be  Een bezoek waard maar de Nederlandstalige versie van hun webpagina werkt blijkbaar niet, maar dat kan toevallig zijn.

Hilde en Thieu hebben volgens afspraak jassen en truien en mutsen vanuit Limburg naar de thuisbasis van de toevlucht Brussel overgebracht. Hilde en Kristel zijn dan met hun tweetjes de daklozen gaan bezoeken. Wat jammer dat Hilde niet in Brussel woont want ze is geknipt voor dit werk. Ze vindt het ook heerlijk om te doen en heeft een groot hart voor de daklozen. Je ziet ze gewoon stralen als ze een praatje met de mensen maakt. Een mevrouw zegt tegen Kristel en Hilde: “één ding weet ik heel zeker, jullie zijn door God gestuurd”. Zal ik  eens vertellen wat ik daar van denk?:  “Dat is ook zo”.

Om 19.00 uur arrivieert onze nieuwe medewerker Hug Prior. Omdat Kristel en Hilde een dakloze zonder muts hadden aangetroffen vraag ik aan Hugh of hij even met mij mee naar het station gaat de arme man een warme muts bezorgen. Als we de kerel een muts (net gearriveerd uit Limburg)  over zijn koude oren getrokken hebben maak ik met Hugh nog een ronde door het station. Hij is verbaasd,  in alle gangen en hoekjes van het station komen er mensen naar met toe om me te begroeten en een praatje te maken. Hij zegt ik dacht dat het er maar enkele waren.

Hugh is uit het goede hout gesneden, geen ramptoerist maar iemand met een hart voor mensen. Bovendien merk ik in de loop van de avond dat hij niet enkel Engels maar ook goed Frans, Pools, Tjechisch en Russisch spreekt. Ook door God gezonden.

Vandaag gaat Hugh  voor de eerste keer mee. Kristel krijgt haar eerste vrije dag na meer dan 80 dagen. Oef.

Brrrrr.. vreselijk koud was het buiten, maar in het station zelf was het ook al niet al te warm. We hadden gisterenavond extra soep meegenomen en jammer genoeg hebben we nog niet iedereen kunnen soep geven. We kwamen ongeveer een thermos te kort. Ik denk dat we  morgen overschakelen  op een tweede winkelwagentje vol thermossen of op een winkelwagen + rugzak. Ofwel bevoorrading vanuit de auto.

Gelukkig hadden we zondag een bijzondere warme jas en dikke trui gekregen. Zoals steeds lag die ook nu “toevallig” (Toeval is God incognito) in de koffer.

http://www.visje-posters.nl/plaatjes/Posters-...

We kwamen een jonge man tegen die bevroren was van de kou. Je kan je niet voorstellen hoe blij die was met deze trui en jas, en hoe blij wij waren om dit te mogen geven. Hij was zo verkleund dat ik hem moest helpen aankleden. Toen zagen we  ook nog dat hij bijna geen zolen meer onder zijn kapotte sportschoenen had zitten en hetzelfde “toeval” wil toch wel dat we nog één paar schoenen in de koffer hadden met uitgerekend “toevallig” zijn maat. Ik zal vandaag eens een e-mailtje sturen naar het echtpaar dat deze spullen zondag meegegeven had om ze nog eens extra te bedanken.

Wij doen  graag verder met dit “toeval”. Het maakt het bezig zijn licht en blij. Aja zou dat het licht der wereld zijn en “mijn vrede geef ik U” waarover ik op zondagen in de kerk hoor?

Als we klaar zijn met onze ronde wuift Robert op ons in de verte. Maar hij doet dat zo opgewonden dat we toch maar even gaan kijken. Zijn twee maten zijn niet komen opdagen en Kristel helpt hem uit zijn rolstoel in zijn geïmproviseerde bed van karton dekens en slaapzak. . (op straat) Zij pakt hem helemaal in voor de vriesnacht. De man is content.

Geert heeft een hele drukke agenda, zingt in twee koren heeft daarvan 3 koorrepetities volgt zang, piano, fluit, samenspel in de academie van Anderlecht en moet flink hard studeren voor school maar hij vind het erg als hij niet meekan. De mensen vragen ook steeds naar hem. Vandaag kon hij niet mee, vind ie erg en dus moeten we uitvoerig verslag uitbrengen.