De Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel

Vanavond heeft Geert onze nieuwe medewerkers gefotografeerd zodat jullie ze ook een keer kunnen bewonderen. Op de foto's Hugh, David en Anna. Ze hebben twee dingen met elkaar gemeen: ten eerste ze zijn alle drie Engelstalig: (Hugh en Anna hebben de Britse nationaliteit, David is Amerikaan) maar ten tweede en dat is belangrijker: ze vinden het fijn om de daklozen te bezoeken. Bovendien zijn we allemaal lid van de Holy Trinitychurch Brussels.

Het motto van onze kerk is: " to bring Brussels to Christ" Met onze team hopen we aan de liefde van Christus handen en voeten te geven. Dan is er ook nog Jennifer maar ze was er niet geraakt vanavond zodat we je nog de foto schuldig blijven. Bidden jullie mee dat we een hecht team worden?

Hugh vertelde vanavond aan Kristel dat het moeilijkste aan het werk het herkennen van de daklozen is. Toch hopen wij dat onze  ploeg vlug zelfstandig leert werken zodat wij af en toe een dag vrij hebben.

Kristel en ikzelf hebben inmiddels een soort zesde zintuig voor het herkennen van daklozen ontwikkeld. Het is ook niet zo makkelijk. We hadden echter in Luik al veel ervaring opgedaan. Bovendien ben ik niet bang om aan iemand te vragen of hij dakloos is. Beter iemand voor een dakloze houden die het niet is dan omgekeerd is daarbij onze stelregel. Natuurlijk is het een beetje vervelend als je iemand als dakloze benadert die het toch niet blijkt te zijn. Meestal kan je je er met een grapje vanaf maken. We gebruiken de volgende herkenningspunten. Ten eerste kijken we uit naar iedereen die op de grond zit. Jammer genoeg hebben ook veel jonde mensen tegenwoordig de gewoonte om op de meest onmogelijke plaatsen op de grond te gaan zitten. Heeft hij of zij plastic zakken bij? Ziet hij er vreselijk onverzorgd uit? Heeft hij slechte of kapotte schoenen aan? Loopt hij doelloos rond? Heeft hij een goedkoop blik bier bij? Slaapt hij op een bank? Slentert hij doelloos rond? Heeft hij kou?

Maar al deze herkenningspunten bieden geen elke zekerheid. Sommige daklozen zien er verzorgd uit, hebben geen kapoote schoenen, zitten helemaal nooit op de grond ... Het enige dat zekerheid biedt is een gesprek met de mensen. Bovendien hebben de daklozen een soort tamtamsysteem. We hoeven nog maar het station te betreden en zelfs daklozen die we nog nooit gezien hebben weten ons te vinden.