25-02-05

vuurspuwende trams

Zoals beloofd in een vorig artikeltje op deze blog hadden jullie nog een foto te goed van onze medewerkster Jennifer. Jennifer komt uit de US, uit Michigan. Ik dacht dat ze Engelse was, fout dus,  ze is wel degelijk Amerikaanse. Gisteren waren dus Jennifer en Geert mee op ronde. Geert had het fototoestel mee. Vandaar de foto.

Het was bar koud gisterenavond maar vandaag is het zelfs verschrikkelijk koud, de bovenleidingen van de trams spuwden blauwe vonken vanmorgen en de deuren van onze auto waren dichtgevroren. De soep was in een mum van tijd verdwenen, de daklozen hadden het moeilijk en waren erg blij als ze ons zagen. Jennifer heeft erg veel aanleg voor dit werk en dat is natuurlijk bijzonder fijn om te zien. Vanavond werken we voor de eerste keer met twee teams. Wat een luxe! Een team voor slaapzakken en dekens en een team voor soep en beide teams voor praatjes.


 

07:36 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-02-05

Voorbij de fijngrens

We waren gisteren avond een hoop dekens, slaapzakken mutsen, truien, handschoenen, jassen en al onze soep in een half uurtje kwijt. Maar het was dan ook verschrikkelijk koud gisterenavond. We kunnen vanavond het best weer een voorraad kleding en dekens meenemen. Het is fijn dat deze week voor de eerste keer al onze medewerkers meegaan. Hugh, Jennifer, Anna, David, Geert Kristel en ikzelf. Kleine ploeg maar we gaan er nu eerst een stevige ploeg van maken. Goede teambuilding.

Ik heb toch wel een bijzonder artikeltje gevonden in een weekblad. Lees het maar eens hieronder een stukje en je mag me altijd laten weten wat je ervan denkt. Ben trouwens zeer benieuwd naar uw reacties. Ik heb het ganse artikel links geplaatst als pdf-file.

• De voedselbank is niet alleen een voedselactie, maar ook een protestactie. Gemeenten die als uitdeelpunt(willen) functioneren, moeten tevens bereid zijn om de discussie aan te gaan met overheid en instanties. Het licht van God is niet alleen verwarmend, maar ook ontdekkend en confronterend.

• Betrokken zijn bij de armen heeft een prijs. Het is christen-zijn voorbij de ’fijngrens’. Gemeenten die zich daadwerkelijk willen bekommeren om mensen in nood, doen er goed aan om zich niet op goedkope (bedrijven-)terreinen te vestigen, maar in of bij armere buurten. Is dat niet mogelijk, dan kunnen gemeenteleden worden opgeroepen om in probleemwijken te gaan wonen of kan er een leefgemeenschap of inloophuis worden gestart.

• Diaconaal werk leidt tot relaties waarin Gods liefde kan worden bewezen en het evangelie kan worden gedeeld. Dit soort relaties vragen echter om een lange adem en dus om voorbede en meeleven vanuit de gemeente met de betrokken gemeenteleden. Mensen die veel geven, hebben extra (pastorale) aandacht nodig vanuit de gemeente.

• Diaconale vrijwilligers kunnen lastige en kritische vragen stellen aan overwegend,welgestelde kerken en gemeenten. Het serieus aan de slag gaan met deze vragen kan het begin zijn van een nieuw geloofsavontuur van de gemeente metGod, de Redder der armen.

• Christenen zijn geroepen om smaakmakerste zijn in deze wereld. Ook binnen niet-christelijke of -kerkgebonden initiatieven bestaan daarvoor veel mogelijkheden. Maak gemeenteleden hiervan bewust, wijs ze de weg en ’zendt ze uit’ in de lokale samenleving. Bert Roor, projectleider Diaconaat, Evangelische Alliantie


13:36 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-05

Sjoerd en Zjeng

Zjeng heb ik vanmorgen om zes uur opgehaald aan het Zuidstation. Zoals afgesproken. En Zjeng zit klaar wakker (dat kon van mij niet gezegd worden) te wachten in de kou. het is serieus koud. Ik neem Zjeng mee naar huis om te ontbijten. Als we voor acht uur op de dienst Vreemdelingenzaken zijn mag hij binnen.

Ik zet koffie en thee, bak spek met eitjes. Zjeng geniet van het eten, het is de eerste keer in mijn leven dat ik iemand spek met eieren met stokjes zie eten. Waarschijnlijk ook de laatste keer.

Na het eten knuffelt Zjeng uitgebreid met Sjoerd. Sjoerd laat zich dat als een volleerde slijmbalhond welgevallen.

Zjeng geeft me zijn uurwerk cadeau, het is het een van de weinige bezittingen die hij heeft en hoe ik ook blijf weigeren, hij blijft even halstarrig aandringen. ik begrijp dat ik hem kwets als ik het niet aanneem en geef hem in ruil (ironie van het lot) mijn wekker (made in China) als cadeau. Ik plak aan de binnenkant van zijn portefeuille een adreslabel van ons. Mischien komt hij op het idee om toch nog eens iets te laten horen.

Ik neem een plan mee, de GPS is niet opgeladen en half Brussel is onbereikbaar omwille van een of andere Amerikaan die op bezoek is. Eerlijk gezegd het valt nogal mee. Brussel is niet zo groot en als je er enige tijd woont en de binnenwegen kent is het geen probleem. Er is trouwens opvallend weinig verkeer. 

Als we Zjeng aan het gebouw achter laten is het kwart voor acht en staan er al een tiental vluchtelingen. Nog een stevige omarming, wuiven en terug naar huis. Aan het station drop ik nog even een paar legerdekens voor Ibrahim die maar één deken heeft.


20:47 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

opiniepeiling

De Toevlucht v.z.w. Brussel
Het moeilijkste aan het leven als dakloze is...
de honger
de stress
de koude
de sociale uitsluiting
het gevaar

10:40 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-02-05

Zjeng uit Xinghua

Vanavond heb ik een Chinese vluchteling mee naar huis genomen. Hij sprak enkel Chinees We hebben afgesproken om morgenvroeg om 6 uur naar de dienst Vreemdelingenzaken te gaan. Met tekeningetjes van een klok op zes uur en een trein voor het station en een opgaande zon met daarnaast een ondergaande zon doorgestreept. Hij sprak enkel Chinees. De enige mensen die ik ken die Chinees praten verstonden hem ook niet echt goed want hij praat een dialect uit de buurt van Shangai. De man heeft gegeten als een wolf , we hebben hem warme kleren en een goede jas bezorgd. Op zijn uitwijzingsbevel stond dat hij nog enkele dagen had om het grondgebied te verlaten. Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat aflopen. Later op de avond had ik via via toch nog iemand gevonden die dit Chinese dialect en Engels sprak zodat ze ons konden vertellen wat we best konden doen. Zjeng  helpen om een naar een land buiten het verdrag van Shengen af te reizen of zich aan te bieden op de dienst vreemdelingenzaken? Dat was de vraag. Het is dus het laatste geworden. Zjeng en ik hebben foto's van zijn thuislocatie op internet gevonden. Dat vond hij erg leuk. Ik heb hiernaast een fotootje geplaatst met Zjeng's thuisstad in de buurt van Shangai met daar onder de handtekening van Zjeng.

De daklozenronde verliep voor de rest vlekkeloos. Hugh was mee in de running, hij gaat vanaf nu 2 keer per week mee. Het einde van het project komt stilaan in zicht. Nu begint het overleg, zoeken en nadenken over het opstarten van een voedselpakketverdeling en we denken er toch wel aan om een wekelijks "praat"-daklozenronde te blijven maken tot aan de jaarlijkse herneming  in november.



22:04 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-02-05

Niet enkel Jan Piet Joris en Corneel...

Gisterenavond was het bijzonder druk maar de koude neemt dan ook toe. Onder onze daklozen een Grieks-Orthodoxe man, die bij het aannemen van zijn soep een groot kruisteken maakt. Hij spreekt vrij goed Engels zodat we een tijdje met hem staan praten. De man is erg verzorgd en voor diegenen die het zich afvragen, ja hij heeft een prachtige baard. In de stijl van de orthodoxe priester op de foto hiernaast.

De man die een week of twee geleden van straat geraakt was zit nu weer terug op straat. We bleven lang met hem praten, hij was flink vermagerd en had een serieuze mentale opdoffer gekregen. Vanavond brengen we hem terug een goede slaapzak en een viertal legerdekens want hij heeft natuurlijk zijn vorige spullen niet meer. Dat is trouwens een van de redenen waarom we steeds opnieuw dekens en slaapzakken nodig hebben. We hebben de afgelopen honderddagen een 200 mensen geholpen met spullen maar hebben toch steeds opnieuw spullen nodig omdat ze na een paar dagen onderdak weer op straat belanden en hun overnachtingsspullen terug kwijt zijn. Sommigen huren voor een tweetal euro per dag een kluisje in het station waar reizigers tijdelijk een koffer kunnen instoppen. Maar echt veel gaat daar natuurlijk niet in.

Alain de jonge rolstoelpatient hebben we ook terug gezien. Hij was geopereerd in een Frans ziekenhuis. De Brusselse ziekenhuizen weigeren nogal vaak, volgens de daklozen, hulp te bieden. We moeten ook nog medicatie zoeken, ik denk hoestsiroop en andere dingen waar je geen voorschrift voor nodig hebt voor iemand die ontzettend aan het hoesten is. We kunnen jammer genoeg geen echte medicijnen geven omdat niemand van ons daarvoor bevoegd is.

Ik vraag me trouwens af of ze niet eens beter alle daklozen op TBC zouden onderzoeken. Dat doen ze wel in de vluchtelingencentra. Ik ben er zeker van want ik had een keer een jonge dakloze neger daar afgeleverd om zijn asiel aan te vragen, maar na een dag hadden ze hem buiten gekieperd met een biljet voor de trein met bestemming Luxemburg een telefoonnummer van het asielcentrum daar en een bewijs dat hij geen TBC had.Zelf ben ik niet zo bang om besmet te raken met TBC want de kans om daarvan last te krijgen als je voldoende goed eet is vrijwel nihil. Zelfs als iemand open TBC heeft en niet hoest is het nog steeds niet erg gevaarlijk. Gisteren las ik toevallig op de NOS teletekst nog een artikeltje over een TBC-besmetting in Zeist.

Op deze link kan je het zelf lezen op de pagina zag ik ook nog een TBCbesmetting in een school in Utrecht.

http://www.nos.nl/nieuws/artikelen/2005/2/11/tbczeist.html




07:17 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-05

hart

Geen enkel gedachte komt er in mij op maar ik ben vrijwel zeker dat het geen writers' block is maar het vroege uur. Bovendien kreeg ik midden in de nacht telefoon van een goede vriend.

Vandaag kunnen Hugh en ik op hetzelfde uur onze daklozenronde maken. (Het afstemmen van onze uurregeling is niet zo eenvoudig) Kristel is dan een keertje vrij.

Wellicht zijn we minder betrokken op onze daklozen omdat we de afgelopen dagen zo in beslag genomen zijn door andere dingen.  Bijgevolg is ons hart er minder vol van. Indachtig het spreekwoord waar het hart van vol loopt de mond van over. (Ahaa dit was dus toch nog een gedachte)  Kwestie van input en output. Zo zie je maar dat we maar heel gewone stervelingen zijn en zeer snel in beslag genomen worden door andere dingen. Dit kan meteen als antwoord dienen van een (zeer lieve) e-mail die we kregen van iemand om zijn bewondering voor ons uit te drukken. Zo zie je het maar weer eens: aan ons mensenkinderen valt niet zo veel te bewonderen. Trouwens eigenlijk heb ik veel meer bewondering voor sommige daklozen: er zijn er bij die hun lot met zo een goed humeur aanvaarden en zo gedisciplineerd leven dat zij bij ons werkelijk bewondering afdwingen.


06:34 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-02-05

writersblock of slaap?

Het zal een kort berichtje worden, het is halfzes in de ochtend en we moeten zo meteen naar Limburg. Ik moet voor zeven uur de deur uit dan kunnen we zonder enige verkeershinder door het centrum. Vanavond kom ik terug en morgen hetzelfde scenario weer naar Limburg. Dus ook morgen maar een kort bericht als ik tenminste er aan toe geraak.

Gisterenavond was de rit naar het zuidstation trouwens een grote ramp. Er was al een omleiding en nu zijn er ook nog een paar zijstraten opgebroken. Bovendien moet ik op woensdagen om zes uur naar het zuidstation en dat is niet zo een geweldig uur om hier autoritjes te maken. Ok ik merk dat ik last heb van writersblock maar dat zal waarschijnlijk met het vroege uur te maken hebben.



05:54 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-05

de regel van ...

Niettegenstaande het een ontzettend drukke week beloofd te worden heb ik me voor genomen om vandaag de nodige eerste contacten te leggen om het geplande "De Toevluchtvriendenconcert" te organiseren.

We hebben  al een idee hoe het concert er gaat uitzien maar het is ons niet zo duidelijk waar het te organiseren omdat zowel Hasselt Brussel als Antwerpen mij geschikt lijken. In elk geval zou het een concert moeten worden met een korte presentatie over het werk van de Toevlucht in de verschillende provincies en met een verzorgde receptie achteraf. In elk geval zal mijn ervaring in het organiseren van concerten goed van pas komen.

Kennen jullie de 20/80-regel? Hij heeft ook nog een andere naam (van een Italiaanse econoom, geloof ik) maar die ben ik vergeten. De term komt uit de kwaliteitscontrole. In elk geval betekent de 20/80-regel dat 80% van de moeilijkheden door slechts 20% van de mensen veroorzaakt zou worden. In de praktijk wi! dat zeggen dat als je iets doet je moet vermijden om te veel aandacht aan mensen die moeilijkheden of tegenwerking veroorzaken te besteden. Anders gaan die al je tijd in beslag nemen. Een nogal negatieve benadering.

We hebben zelf de regel omgedraaid. We weten  uit ervaring dat als je iets organiseert maar 20 procent van de mensen voor 80 procent van het welslagen verantwoordelijk zijn. Ik weet in Limburg ondertussen goed wie die 20 % zijn. De muzikanten die we op het oog heb zijn dus al gewaarschuwd bij deze dat we weer eens een concert organiseren  en dat we weer eens op hen beroep ga doen. Maar daar staat tegenover dat we hun tot "het goede deel" rekenen. Magere troost? Neen, want het waren in het verleden steeds bijzonder fijne muzikale momenten met een laaiend enthousiast publiek.

Ik probeer snel een datum te prikken dan heb ik een "point of no return" en dat vind ik zelf altijd motiverend.

We houden  jullie op de hoogte.


06:30 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-02-05

Honderd min één...

Foutje oeps. Ik dacht dat we vandaag voor de honderste keer gingen onze daklozeronde maken. Maar bij het nakijken bleek het de 99ste keer te zijn. Dat is natuurlijk ook een leuk getal vandaar de virtuele taart.

Vandaag is het erwtensoep, Kristel heeft vorige week een hondertwingtal liters lekkere soepen gekookt. Ik heb de soep daarnet geproefd en ze is heerlijk. Ook in het koken van grote hoeveelheden soep krijg je immers ervaring. We zijn bijna door onze voorraad KLM-bekers heen. Het is leuk dat het aantal bekers pricies zal aangeven hoeveel porties soep we aan het einde van ons project zulklen bedeeld hebben. Maar de onmeetbare dingen zijn voor ons veel belangrijker, de gesprekken, de ontstane vriendschappen, de blijdschap van het dagelijkse wederzien.

Veel mensen denken dat dit een bewonderenwaardige opdracht is maar dat is helemaal niet het geval, het is bijzonder fijn om te doen. Het enige wat soms moeilijk was of is is het vertrekken maar het bezoeken van de mensen zelf verschaft zoveel vreugde dat het niet te beschrijven valt. Als Geert een foto maakt van onze medewerkers gebeurt dat steeds aan het einde van de bezoeksronde en ze zien er dan stralend uit. We zouden eens een "voor - en na" commercial over het werk moeten maken. In elk geval beter, nuttiger, leuker (en goedkoper) dan de beautyfarm.

Voila we beginnen zo meteen aan onze 99ste ronde en gaan daarna naar Limburg en bij onze terugkeer morgenavond zijn we dan aan het feestelijke getal beland. We proberen er een feest van te maken voor de daklozen al weten we eerlijk gezegd nog niet hoe. maar we hebben twee lange autoritten de tijd om er over na te denken.



13:54 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-02-05

Diervriendelijke maatschappij...

Brrrr. Nat en koud was het vandaag. Maar de mensen vinden het juist dan dubbel fijn dat we hen bezoeken. Ook vandaag waren er naast de oude bekenden enkele nieuwe gezichten maar dat is steeds het geval.

Het was een gewone ronde zonder veel noemenswaardige gebeurtenissen. Alleen waren we verwonderd om het echtpaar terug te zien die eerst zo blij waren met het vinden van een appartementje. Het was toch niet door kunnen gaan omwille van de huurwaarborg vertelden ze ons. In elk geval waren ze flink ontgoocheld en de anders zo kranige mevrouw liet zich een beetje hangen. We hopen maar dat ze zich kan herpakken want ze is echt een voorbeeld voor de andere daklozen. Maar het moet natuurlijk een geweldige morele opdoffer voor haar zijn. Uitgerekend dit winderige natte weer waar onze maatschappij wel "geen hond" wenst door te sturen maakt het extra moeilijk.

We hebben een opiniepeiling geplaatst hieronder vul je het een keertje in?


 

Hoe helpen?
Ik vind het een goed idee om
een dakloze te ondersteunen
een behoeftig gezin te steunen
de overheid te vragen om dat te doen




21:34 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-02-05

nieuwe medewerkers

Vanavond heeft Geert onze nieuwe medewerkers gefotografeerd zodat jullie ze ook een keer kunnen bewonderen. Op de foto's Hugh, David en Anna. Ze hebben twee dingen met elkaar gemeen: ten eerste ze zijn alle drie Engelstalig: (Hugh en Anna hebben de Britse nationaliteit, David is Amerikaan) maar ten tweede en dat is belangrijker: ze vinden het fijn om de daklozen te bezoeken. Bovendien zijn we allemaal lid van de Holy Trinitychurch Brussels.

Het motto van onze kerk is: " to bring Brussels to Christ" Met onze team hopen we aan de liefde van Christus handen en voeten te geven. Dan is er ook nog Jennifer maar ze was er niet geraakt vanavond zodat we je nog de foto schuldig blijven. Bidden jullie mee dat we een hecht team worden?

Hugh vertelde vanavond aan Kristel dat het moeilijkste aan het werk het herkennen van de daklozen is. Toch hopen wij dat onze  ploeg vlug zelfstandig leert werken zodat wij af en toe een dag vrij hebben.

Kristel en ikzelf hebben inmiddels een soort zesde zintuig voor het herkennen van daklozen ontwikkeld. Het is ook niet zo makkelijk. We hadden echter in Luik al veel ervaring opgedaan. Bovendien ben ik niet bang om aan iemand te vragen of hij dakloos is. Beter iemand voor een dakloze houden die het niet is dan omgekeerd is daarbij onze stelregel. Natuurlijk is het een beetje vervelend als je iemand als dakloze benadert die het toch niet blijkt te zijn. Meestal kan je je er met een grapje vanaf maken. We gebruiken de volgende herkenningspunten. Ten eerste kijken we uit naar iedereen die op de grond zit. Jammer genoeg hebben ook veel jonde mensen tegenwoordig de gewoonte om op de meest onmogelijke plaatsen op de grond te gaan zitten. Heeft hij of zij plastic zakken bij? Ziet hij er vreselijk onverzorgd uit? Heeft hij slechte of kapotte schoenen aan? Loopt hij doelloos rond? Heeft hij een goedkoop blik bier bij? Slaapt hij op een bank? Slentert hij doelloos rond? Heeft hij kou?

Maar al deze herkenningspunten bieden geen elke zekerheid. Sommige daklozen zien er verzorgd uit, hebben geen kapoote schoenen, zitten helemaal nooit op de grond ... Het enige dat zekerheid biedt is een gesprek met de mensen. Bovendien hebben de daklozen een soort tamtamsysteem. We hoeven nog maar het station te betreden en zelfs daklozen die we nog nooit gezien hebben weten ons te vinden.

Maar toch vergis ik me soms en dat levert grappige situaties op zoals een mijnheer die ik na lang aarzelen net vroeg of hij dakloos was, uitgerekend op dat moment kwam zijn vrouw aangelopen en die had dat nog net gehoord en kon niet meer bijkomen van het lachen. De man in kwestie was iets minder uitbundig.


20:23 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

een paar dagen zonder internet

Een paar dagen geen internet levert een voor mij onmogelijk resultaat van maar liefst 94 e-mails die ik dringend dien te beantwoorden en nog 64 e-mails waarvan ik op het eerste zicht kan zeggen dat het spammail is maar die ik voor alle zekerheid toch nog moet openenen nakijken. Bovendien lijkt het alsof we van de aardbodem verdwenen waren, niets is minder waar. Ondertussen is de e-mail met het verslag van Hilde gearriveerd en we laten je er van meegenieten.

Ik heb reeds een paar keer de gelegenheid gehad om samen met Guido en Kristel mee te gaan soep te brengen aan de " daklozen "in het Zuidstation te Brussel.

" Daklozen " is een algemene naam voor mensen die géén dak boven hun hoofd hebben,om te leven, eten en te slapen.

Voor mij zijn deze daklozen ondertussen " mensen " met een eigen naam. Uniek zoals ieder ander mens, al worden ze niet altijd als mensen behandeld!

De soep, de dekens, de slaapzakken, warme jassen en kledij, ze nemen het in dankbaarheid aan. Het geeft hen de lichamelijke warmte en kracht die ze nodig hebben om te overleven. Zeker in de soms ijskoude nachten als ze buiten het station moeten slapen in open lucht !!

Maar waar deze mensen het meeste nood aan hebben is de " warmte " en de " hartelijkheid " waarmee je met hen praat. Of ook hen het gevoel geven dat ze " niet vies zijn " door hen een kus te geven.

De " warmte " die komt vanuit het hart, hen te zien als je " naaste ", je " medemens " en hen ook nog zo te behandelen. Dat geeft hen terug de moed en de kracht om vooruit te kijken en te zoeken naar betere mogelijkheden.

Ik bid voor de daklozen, maar bid ook voor de reizigers die hen dagelijks voorbij lopen zonder " hen " op te merken. Ik bid voor geopende ogen dat ze beseffen dat zelfs een vriendelijk knikkend gebaar al heel wat voor hen kan betekenen!!

Hilde Palmans-Clinckaert



16:30 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-05

Verkering

VERKERING...Het bericht van Hilde over haar ervaringen als weekeindemedewerker bij de daklozen is nog niet binnengelopen maar ik denk er aan dat ze gisteren de ganse dag moest werken. In elk geval komt ze op 1 april onze laatste bezoek voor dit jaar meemaken. Volgend jaar november gaat we dan voor een tweede keer van start. In elk geval als de e-mail van Hilde ons bereikt zullen we het in het dagboek plaatsen.

Vandaag gaan we al even bij de daklozen langs rond de middag omdat we namiddag naar Limburg moeten. Gisteren waren Kristel en Geert de "Toevluchters" De naam van de Toevlucht is ontleent aan psalm 91 waar staat dat de Heer een toevlucht en een burcht is. Maar wel niet voor iedereen!!! Alleen voor wie op Hem vertrouwen. Daarom proberen we in dit geloof steeds moedig verder te gaan. Ze zagen na een hele tijd Jean terug. Jean is de dakloze man die ook in het interview te zien is in de uitzending van TV-Brussel over de Toevlucht.

Een Poolse mevrouw dacht dat Kristel "stinkend rijk" was en was toch heel verwonderd in een gesprek te vernemen dat dat niet het geval is.(En ik kan het weten!) Ze zei dat het haar echt goed deed en dat het haar hart raakte dat we elke dag iedereen kwamen opzoeken. Dat is wel erg bijzonder als je weet dat het deze Poolse mevrouw is die een keer serieuze moeilijkheden veroorzaakte als we kleding verdeelden. De volgende keren was het voor ons niet zo eenvoudig om haar terug te benaderen. Zo zie je maar.

Het kan verkeren.



09:48 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-02-05

Hilde

HILDE... De spullen (jassen, truien slaapzakken enz.) zijn gearriveerd. Maar elk pakje betekent ook dat iemand een hart gehad heeft om aan de minstbedeelde medemensen te denken. Ook onze living is nu een puinhoop. De noodzaak aan een stockageruimte illustreren we met een foto vanuit onze living. Het kan nu nog uit onze living maar onze benedenverdieping is daarna werkelijk verzadigd.

Kristel en Hilde hebben dit weekeinde samen de daklozen bezocht. Ze vormen een geweldig team. Het verslag van hun liefdadigheid (soms lijkt het alsof dit een vies woord geworden is in onze maatschappij) arriveert rond een uur of vier in de namiddag. Hilde gaat haar ervaringen per e-mail bezorgen. . Kom dus straks maar eens terug om te lezen.


08:49 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-05

Eurostar

EUROSTAR...   Gisteren en vanavond hebben we onze ronde gedaan. Vanavond met Hugh die onmiddellijk daarna met de Eurostar naar Engeland is afgereisd. Het was bijzonder prettig om Hugh er bij te hebben want er was een grote groep Poolse mensen. Ze waren blij dat Hugh hen in het Pools aansprak. Heerlijk. In het de openbare ruimte van het station, waar de reizigers hun boterhammen kunnen opeten hangen nu plakkaatjes dat men er enkel mag zitten als men er iets consumeert. Er staat niet bij wie dat vraagt. Hugh vind het ook vreemd. Hoe ga je controleren of iemand iets consumeert in een openbare ruimte zonder mensen willekeurig te behandelen? En wie gaat dat dan controleren en hoe. In Engeland bestaat zelfs geen identiteitscontrole.

In elk geval is er weer een dakloze van de straat geraakt. Ik was al uiterst verbaasd om hem al een drietal dagen niet meer aan te treffen. Maar een bekende dakloze weet het antwoord. Hij heeft een onderdak gevonden. Dat geeft bij gemengde gevoelens, langs de ene kant ben ik natuurlijk blij voor de man, langs de andere kant was het zo een lieve man dat we hem zullen missen. Ik hoop maar dat hij nog eens een keer komt langslopen.

Een dakloze toont aan Hugh de brandwonden die hij op een nacht heeft opgelopen aan zijn benen. Hugh weet niet wat hij ziet. Vreselijk. We hebben op 1 bekertje na al onze soep uitgedeeld. Morgen moeten we weer eens soepen bijmaken want we zitten door onze voorraad heen.

Rond een uur of vijf  heb ik een e-mail gekregen van iemand van de gemeente van Zaventem die gehoord heeft over onze zoektocht naar een locatie en voor ons op zoek is. We hebben daarna ook nog even telefonisch contact. Voor mij erg bemoedigend. Ik ben benieuwd hoe dit verder loopt.

Een gedachte die mij vandaag niet loslaat is dat de overheid als een dienares van God het goede moet belonen en het kwade bestraffen. De denkpiste die ik de hele dag probeer te doorgronden is deze: als een overheid andersom handelt door bijvoorbeeld het goede tegen te werken in wiens dienst zij dan terecht gekomen is. Zou zij dan nog langer een dienares van God zijn?

Ik kom er niet helemaal uit, in elk geval de laatste strofe van een Bachkoraal jubelt in mijn hoofd.



21:41 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-02-05

Echt Antwaarps...

ECHT ANTWAARPS...  In één van de wachtruimten van het station treffen we een stralende dakloze mevrouw aan. Ze heeft morgen een appartementje. Ze is dolgelukkig. We geven haar twee bekers soep want haar man moet nog komen opdagen.

Ze vertelt honderduit,  hoe het leven voor een vrouw als dakloze zo mogelijk nog moeilijker is dan voor haar mannelijke collega's. En als je de verhalen hoort dan kan je dat maar al te best begrijpen. We blijven met haar staan meegenieten van haar geluk.

Ze heeft zich in al die maanden met zo een waardigheid gedragen als dakloze dat ze respect afdwong. Ik denk zelfs niet dat veel mensen geweten hebben dat ze op straat moest leven al die tijd. Amaai zunne, (dat is mijn enige echt Antwaarps) een gedisciplineerde madam en in elk geval een markante persoonlijkheid, dat is het minste wat wij er van kunnen zeggen. Ze verzekert ons dat ze ons terug komt opzoeken. Wij blij!



08:59 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vanuit een andere optiek...

GEZICHTSBEDROG...  Daklozen worden vaak het slachtoffer van diefstal en geweld. Sommige vormen daarvan zijn zo zinloos dat je je afvraagt hoe ze kunnen voorkomen en of sommige mensen nu wel echt totaal los geslaan zijn. Dat was ook gisteren het geval toen we een boom van een kerel zagen huilen als een kind omdat ze  zijn bril hadden afgepakt. Gewoon bril van zijn gezicht gerukt en gaan lopen. Zelf draag ik een bril en weet ik hoe onveilig de wereld is (aanvoelt) zonder een behoorlijk zicht op je omgeving. Je herkent niemand meer, je bent onzeker op straat. Het bestaat dus, spelletje brillen pakken. eerder al hadden we een gesprek met een dakloze die: "in brand gestoken" was in zijn slaap. De man heeft verschrikkelijke lidtekens eraan overgehouden. Gewoon met benzine overgoten en lucifer aan zijn deken.

Ik moet denken aan de woorden "ontaard geslacht".

Ondertussen probeert Kristel de man die met één hand een beker soep vast heeft en van zijn andere hand, van frustratie en grenzeloze woede, een vuist maakt te troosten. Troosteloze toestand? Neen hij is door gewoon geduldig luisteren toch al een beetje bekomen.



08:13 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-02-05

gek(n)weld

GEK(n)WELD... Al twee dagen ben ik gekweld door rugpijn. Vooral lange autoritten verergeren de pijn. Twee dagen al gaan Geert en Kristel alleen op ronde. Hopelijk ben ik morgen weer beter en anders moet ik voor een spuitje naar mijn (franstalige) huisarts. Je kan het draaien en keren hoe je het wil Brussel is echt francofoon geworden. Je kan er met Engels nog terecht maar nauwelijks nog met Nederlands. We hebben lang gezocht naar een bank met een nederlandstalige bankbediende. Eindelijk hebben we vandaag er eentje gevonden. Zelfs mijn boete voor foutparkeren is vandaag in het frans gekomen. Ook de daklozen zijn Franstalig.

Kristel komt na een veertigtal minuten al terug naar huis, een oude dakloze mijnheer zijn jas is gestolen en ze kan het niet over haar hart krijgen om de man zonder jas achter te laten. In onze benedenverdieping, die een echte puinhoop aan het worden is, vist Kristel met de kundigheid waarover wij mannen nooit zullen beschikken, de juiste jas voor de man op. Geert bezorgt de man zijn jas. Er zijn vreemd genoeg vandaag erg veel daklozen, ook nieuwe gezichten. Kristel had een gesprek met een "nieuwe" "oudere" dakloze die in een pyamabroek rondliep op straat. De man is verheugd met een beker soep en vooral met wat persoonlijke aandacht. Hij hoopt van ons morgen terug te ontmoeten. Jennifer en Anna zijn niet komen opdagen,  hebben ze in het Europese  parlement moeten overwerken? Of autopech? Of geen parkeerplaats gevonden?  Ik heb ze in elk geval een e-mailtje gestuurd. Hugh gaat volgende vrijdag weer mee want hij vertrekt voor enkele dagen naar het Verenigd Koninkrijk.



20:30 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

vriendendiner: fantastische opkomst

"Wij hebben nog nooit zoveel mensen gehad op het vriendendiner"

Met deze woorden opende Henk Gellink van de organisatie Vriendendiners de avond. En het was een fantastische avond. Zoveel bekenden en ook onbekende mensen die het werk van de Toevlucht door hun aanwezigheid toch maar flink ondersteunen.

Aan het einde van de avond mochten we maar liefst 2.673 euro in ontvangst nemen. Geweldig. Hartelijk dank.

Een klik op het kadertje rechts "vriendendiner" brengt je naar een fotoverslag van deze onvergetelijke avond.

Voor diegenen onder ons die de smaak te pakken hebben: zaterdag 4 juni is er een volgende vriendendiner, ten voordele van het Centrum voor Pastorale Counseling te Leuven.


07:15 Gepost door de Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |