De Toevlucht v.z.w. Afdeling Brussel

Zoals beloofd in een vorig artikeltje op deze blog hadden jullie nog een foto te goed van onze medewerkster Jennifer. Jennifer komt uit de US, uit Michigan. Ik dacht dat ze Engelse was, fout dus,  ze is wel degelijk Amerikaanse. Gisteren waren dus Jennifer en Geert mee op ronde. Geert had het fototoestel mee. Vandaar de foto.

Het was bar koud gisterenavond maar vandaag is het zelfs verschrikkelijk koud, de bovenleidingen van de trams spuwden blauwe vonken vanmorgen en de deuren van onze auto waren dichtgevroren. De soep was in een mum van tijd verdwenen, de daklozen hadden het moeilijk en waren erg blij als ze ons zagen. Jennifer heeft erg veel aanleg voor dit werk en dat is natuurlijk bijzonder fijn om te zien. Vanavond werken we voor de eerste keer met twee teams. Wat een luxe! Een team voor slaapzakken en dekens en een team voor soep en beide teams voor praatjes.

• De voedselbank is niet alleen een voedselactie, maar ook een protestactie. Gemeenten die als uitdeelpunt(willen) functioneren, moeten tevens bereid zijn om de discussie aan te gaan met overheid en instanties. Het licht van God is niet alleen verwarmend, maar ook ontdekkend en confronterend.

• Betrokken zijn bij de armen heeft een prijs. Het is christen-zijn voorbij de ’fijngrens’. Gemeenten die zich daadwerkelijk willen bekommeren om mensen in nood, doen er goed aan om zich niet op goedkope (bedrijven-)terreinen te vestigen, maar in of bij armere buurten. Is dat niet mogelijk, dan kunnen gemeenteleden worden opgeroepen om in probleemwijken te gaan wonen of kan er een leefgemeenschap of inloophuis worden gestart.

• Diaconaal werk leidt tot relaties waarin Gods liefde kan worden bewezen en het evangelie kan worden gedeeld. Dit soort relaties vragen echter om een lange adem en dus om voorbede en meeleven vanuit de gemeente met de betrokken gemeenteleden. Mensen die veel geven, hebben extra (pastorale) aandacht nodig vanuit de gemeente.

• Diaconale vrijwilligers kunnen lastige en kritische vragen stellen aan overwegend,welgestelde kerken en gemeenten. Het serieus aan de slag gaan met deze vragen kan het begin zijn van een nieuw geloofsavontuur van de gemeente metGod, de Redder der armen.

Zjeng heb ik vanmorgen om zes uur opgehaald aan het Zuidstation. Zoals afgesproken. En Zjeng zit klaar wakker (dat kon van mij niet gezegd worden) te wachten in de kou. het is serieus koud. Ik neem Zjeng mee naar huis om te ontbijten. Als we voor acht uur op de dienst Vreemdelingenzaken zijn mag hij binnen.

Ik zet koffie en thee, bak spek met eitjes. Zjeng geniet van het eten, het is de eerste keer in mijn leven dat ik iemand spek met eieren met stokjes zie eten. Waarschijnlijk ook de laatste keer.

Na het eten knuffelt Zjeng uitgebreid met Sjoerd. Sjoerd laat zich dat als een volleerde slijmbalhond welgevallen.

Zjeng geeft me zijn uurwerk cadeau, het is het een van de weinige bezittingen die hij heeft en hoe ik ook blijf weigeren, hij blijft even halstarrig aandringen. ik begrijp dat ik hem kwets als ik het niet aanneem en geef hem in ruil (ironie van het lot) mijn wekker (made in China) als cadeau. Ik plak aan de binnenkant van zijn portefeuille een adreslabel van ons. Mischien komt hij op het idee om toch nog eens iets te laten horen.

Ik neem een plan mee, de GPS is niet opgeladen en half Brussel is onbereikbaar omwille van een of andere Amerikaan die op bezoek is. Eerlijk gezegd het valt nogal mee. Brussel is niet zo groot en als je er enige tijd woont en de binnenwegen kent is het geen probleem. Er is trouwens opvallend weinig verkeer. 

Gisterenavond was het bijzonder druk maar de koude neemt dan ook toe. Onder onze daklozen een Grieks-Orthodoxe man, die bij het aannemen van zijn soep een groot kruisteken maakt. Hij spreekt vrij goed Engels zodat we een tijdje met hem staan praten. De man is erg verzorgd en voor diegenen die het zich afvragen, ja hij heeft een prachtige baard. In de stijl van de orthodoxe priester op de foto hiernaast.

De man die een week of twee geleden van straat geraakt was zit nu weer terug op straat. We bleven lang met hem praten, hij was flink vermagerd en had een serieuze mentale opdoffer gekregen. Vanavond brengen we hem terug een goede slaapzak en een viertal legerdekens want hij heeft natuurlijk zijn vorige spullen niet meer. Dat is trouwens een van de redenen waarom we steeds opnieuw dekens en slaapzakken nodig hebben. We hebben de afgelopen honderddagen een 200 mensen geholpen met spullen maar hebben toch steeds opnieuw spullen nodig omdat ze na een paar dagen onderdak weer op straat belanden en hun overnachtingsspullen terug kwijt zijn. Sommigen huren voor een tweetal euro per dag een kluisje in het station waar reizigers tijdelijk een koffer kunnen instoppen. Maar echt veel gaat daar natuurlijk niet in.

Alain de jonge rolstoelpatient hebben we ook terug gezien. Hij was geopereerd in een Frans ziekenhuis. De Brusselse ziekenhuizen weigeren nogal vaak, volgens de daklozen, hulp te bieden. We moeten ook nog medicatie zoeken, ik denk hoestsiroop en andere dingen waar je geen voorschrift voor nodig hebt voor iemand die ontzettend aan het hoesten is. We kunnen jammer genoeg geen echte medicijnen geven omdat niemand van ons daarvoor bevoegd is.

Ik vraag me trouwens af of ze niet eens beter alle daklozen op TBC zouden onderzoeken. Dat doen ze wel in de vluchtelingencentra. Ik ben er zeker van want ik had een keer een jonge dakloze neger daar afgeleverd om zijn asiel aan te vragen, maar na een dag hadden ze hem buiten gekieperd met een biljet voor de trein met bestemming Luxemburg een telefoonnummer van het asielcentrum daar en een bewijs dat hij geen TBC had.Zelf ben ik niet zo bang om besmet te raken met TBC want de kans om daarvan last te krijgen als je voldoende goed eet is vrijwel nihil. Zelfs als iemand open TBC heeft en niet hoest is het nog steeds niet erg gevaarlijk. Gisteren las ik toevallig op de NOS teletekst nog een artikeltje over een TBC-besmetting in Zeist.

Op deze link kan je het zelf lezen op de pagina zag ik ook nog een TBCbesmetting in een school in Utrecht.

http://www.nos.nl/nieuws/artikelen/2005/2/11/tbczeist.html

Geen enkel gedachte komt er in mij op maar ik ben vrijwel zeker dat het geen writers' block is maar het vroege uur. Bovendien kreeg ik midden in de nacht telefoon van een goede vriend.

Vandaag kunnen Hugh en ik op hetzelfde uur onze daklozenronde maken. (Het afstemmen van onze uurregeling is niet zo eenvoudig) Kristel is dan een keertje vrij.

Het zal een kort berichtje worden, het is halfzes in de ochtend en we moeten zo meteen naar Limburg. Ik moet voor zeven uur de deur uit dan kunnen we zonder enige verkeershinder door het centrum. Vanavond kom ik terug en morgen hetzelfde scenario weer naar Limburg. Dus ook morgen maar een kort bericht als ik tenminste er aan toe geraak.

Gisterenavond was de rit naar het zuidstation trouwens een grote ramp. Er was al een omleiding en nu zijn er ook nog een paar zijstraten opgebroken. Bovendien moet ik op woensdagen om zes uur naar het zuidstation en dat is niet zo een geweldig uur om hier autoritjes te maken. Ok ik merk dat ik last heb van writersblock maar dat zal waarschijnlijk met het vroege uur te maken hebben.

Niettegenstaande het een ontzettend drukke week beloofd te worden heb ik me voor genomen om vandaag de nodige eerste contacten te leggen om het geplande "De Toevluchtvriendenconcert" te organiseren.

We hebben  al een idee hoe het concert er gaat uitzien maar het is ons niet zo duidelijk waar het te organiseren omdat zowel Hasselt Brussel als Antwerpen mij geschikt lijken. In elk geval zou het een concert moeten worden met een korte presentatie over het werk van de Toevlucht in de verschillende provincies en met een verzorgde receptie achteraf. In elk geval zal mijn ervaring in het organiseren van concerten goed van pas komen.

Kennen jullie de 20/80-regel? Hij heeft ook nog een andere naam (van een Italiaanse econoom, geloof ik) maar die ben ik vergeten. De term komt uit de kwaliteitscontrole. In elk geval betekent de 20/80-regel dat 80% van de moeilijkheden door slechts 20% van de mensen veroorzaakt zou worden. In de praktijk wi! dat zeggen dat als je iets doet je moet vermijden om te veel aandacht aan mensen die moeilijkheden of tegenwerking veroorzaken te besteden. Anders gaan die al je tijd in beslag nemen. Een nogal negatieve benadering.

We hebben zelf de regel omgedraaid. We weten  uit ervaring dat als je iets organiseert maar 20 procent van de mensen voor 80 procent van het welslagen verantwoordelijk zijn. Ik weet in Limburg ondertussen goed wie die 20 % zijn. De muzikanten die we op het oog heb zijn dus al gewaarschuwd bij deze dat we weer eens een concert organiseren  en dat we weer eens op hen beroep ga doen. Maar daar staat tegenover dat we hun tot "het goede deel" rekenen. Magere troost? Neen, want het waren in het verleden steeds bijzonder fijne muzikale momenten met een laaiend enthousiast publiek.

Ik probeer snel een datum te prikken dan heb ik een "point of no return" en dat vind ik zelf altijd motiverend.

We houden  jullie op de hoogte.

Foutje oeps. Ik dacht dat we vandaag voor de honderste keer gingen onze daklozeronde maken. Maar bij het nakijken bleek het de 99ste keer te zijn. Dat is natuurlijk ook een leuk getal vandaar de virtuele taart.

Vandaag is het erwtensoep, Kristel heeft vorige week een hondertwingtal liters lekkere soepen gekookt. Ik heb de soep daarnet geproefd en ze is heerlijk. Ook in het koken van grote hoeveelheden soep krijg je immers ervaring. We zijn bijna door onze voorraad KLM-bekers heen. Het is leuk dat het aantal bekers pricies zal aangeven hoeveel porties soep we aan het einde van ons project zulklen bedeeld hebben. Maar de onmeetbare dingen zijn voor ons veel belangrijker, de gesprekken, de ontstane vriendschappen, de blijdschap van het dagelijkse wederzien.

Veel mensen denken dat dit een bewonderenwaardige opdracht is maar dat is helemaal niet het geval, het is bijzonder fijn om te doen. Het enige wat soms moeilijk was of is is het vertrekken maar het bezoeken van de mensen zelf verschaft zoveel vreugde dat het niet te beschrijven valt. Als Geert een foto maakt van onze medewerkers gebeurt dat steeds aan het einde van de bezoeksronde en ze zien er dan stralend uit. We zouden eens een "voor - en na" commercial over het werk moeten maken. In elk geval beter, nuttiger, leuker (en goedkoper) dan de beautyfarm.