“Homeless met homepagina”. Het bestaat dus echt. In het station is een grote cafetaria-achtige ruimte, waar we dagelijks een groot aantal daklozen aantreffen. Het is dus een publieke ruimte met daarin allerlei open winkelstjes met  drank en voedsel: bier, hotdogs, hamburgers, brusselse wafels, pizza enz. enz. Daklozen kunnen er dus zitten als ze zich rustig houden want de security komt met honden regelmatig het cafetaria binnen. Het is een publieke ruimte en geen dakloze die het aandurft om er een sigaret te roken want de security is onverbiddelijk voor rokers.

Wij weten dat er elke avond mensen op ons bezoek zitten te wachten dus gaan we er ook elke avond naar toe. Het is wel een gek zicht: ik-weet-niet-hoeveel-daklozen die uit kartonnen KLM-bekers (gekregen van de toevlucht Antwerpen) soep drinken in een Belgisch station.

Vandaag hebben we voor de eerste keer een gesprek met J. Hij is reeds jarenlang dakloos. Wij zijn ervan overtuigd dat hij toch vroeg of laat een dak boven zijn hoofd krijgt. Hij geeft niet toe aan de verleiding om zijn problemen met drank te bestrijden.

Omdat hij de rostvaste overtuiging heeft dat de Belgische natie niet alle burgers een gelijke behandeling geeft heeft ie een website geopend: www.dierbaarbelgie.be     Hier doet hij zijn geschiedenis uit de doeken. Ik heb ze alvast bezocht en Johny die het verhaal al gedaan had stopte me ook nog een folder met zijn situatie in handen. In elk geval beleeft hij duidelijk plezier aan de tomatensoep met pompoen. (We hadden van Josette een reusachtige pompoen gekregen, vandaar)  Er zit een jonge dakloze bij hem aan het tafeltje, die we ook nog een jas kunnen bezorgen. Geert maakt zoals steeds foto’s (klik maar eens op de link "Johny") en dat komt natuurlijk goed van pas om de blog te illustreren.

J. vertelt ons  een aantal dingen over mensen  in Brussel waar we ondermeer terecht kunnen  voor kleding. Hij geeft ons toch wel een aantal nuttige tips. We zullen er eens werk van maken. In elk geval verzorgt Johny zijn eigen P.R. en zijn relaties (wij dus in dit geval) tot in de puntjes.

Wij waren aangenaam verrast om Raymond terug te zien in het station. We hadden hem al een maand niet meer gezien. Hij is inmiddels terecht in een tehuis in de Zennestraat. Het valt ons op dat hij er niet zo goed uit ziet maar dat komt omdat hij bijna 3 weken in het ziekenhuis verbleven heeft met nierproblemen. Hij is in elk geval flink vermagerd.

Gisteren was zijn vriend Hendrik. nog in het station. Harry heeft een onderkomen gevonden in Malmedy en was gisteren langsgekomen om ons goeiedag te zeggen. Raymond vind het verschrikkelijk erg dat hij Hendrik niet gezien heeft. We proberen een volgende keer een telefoonnummer van Hendrik of een adres te pakken te krijgen.

Daklozen op cruiseschepen (Bron Gazet van Antwerpen)

Koude is de grote vijand van de dakloze. Alhoewel ik het zelf vandaag niet zo koud vind. Na ons bezoek aan de daklozen in de midi rijden we nog even door naar de Marollen.
 
Enkele foto’s tonen dat Brussel als hoofdstad van Europa ook nog enkele erg vuile buurten heeft. Ik ben er mij toch ook wel van bewust dat de stad grote inspanningen geleverd heeft om een aantal buurten op te knappen. Maar deze garages aan de achterkant van de Marollen die je op ons fotoverslag kan zien tarten werkelijk de verbeelding. Hopelijk worden ze vlug afgebroken want nu zijn het echte vuilbakken.
We treffen er  een verkleunde dakloze aan. Een hele zachte lieve man die we al eens eerder ontmoet hebben. Hij is erg blij met de soep We hebben nog jassen in de auto liggen die Kristel en Geert na de middag bij de moeder van Sybille in Dilbeek opgehaald hebben.
Het is niet  te geloven hoe het weer van pas komt. We kunnen deze man een lekkere warme jas bij aantrekken en ook  een warme sjaal van dezelfde “leverancier” komt van pas.
 
En natuurlijk ontsnappen ook wij niet aan het in ontvangst nemen van talrijke nieuwjaarswensen.

Zoals verwacht zit Dieter na een hotelbezoek van enkele dagen terug op zijn vaste plek buiten. (Out of money?) Hij is er niet zo goed aan toe. Hij heeft al twee keer een klaplong gehad. Toevallig had ik  een radiouitzending gehoord over een Belgische prof die gespecialiseerd is in dit fenomeen. Ik had hierover al eerder correspondentie met deze prof (een Brusselaar)  gevoerd. En hij had mij enkele malen een bericht teruggestuurd. Ook om te zeggen dat hij het fijn vond dat ik belangstelling had voor zijn werk. Mischien komt dat nu wel van pas want ik ga hem vragen of hij niet iets voor Dieter kan doen. Die voelt zijn long terug loskomen. Bovendien blijkt dat hij een etterend gezwel in zijn oor heeft. Ik vraag me af hoelang het duren zal voor zijn ganse binnenoor zal aangetast zijn.

Vreemd hoe sommige contacten aanvankelijk toevallig schijnen en het toch niet zijn. We ervaren dit op allerhande gebieden dagelijks. Als ik bijvoorbeeld, om maar wat te noemen,  vier dekens in de koffer van de auto gooi heb ik ze dezelfde avond ook nodig. (Ik heb een link geplaatst naar de betrokken uitzending met de naam 747 AM).

Vaak worden wij met agressie geconfronteerd. Het is dan dansen op een slappe koord om niet betrokken te worden in het escalerende verbale maar soms ook fysieke geweld van de daklozen onderling.

Steeds weer is de oorzaak terug te brengen tot overmatig alcoholgebruik en in sommige gevallen druggebruik. De volgende dag herinneren de betrokkenen zich meestal niets van het voorval maar voor ons blijft het toch wel nog doorspelen in onze benadering. Zo hebben we het al eens meegemaakt dat een dakloze van een andere zijn gloeiend hete kippebouillonsoep in zijn gezicht gesmeten kreeg met brandwonden tot gevolg. een gedrogeerde Afrikaanse dakloze een toevluchtmedewerker aanviel en daarop prompt in elkaar getimmerd werd door een dakloze een andere dakloze. Enkele keren  werden we uitgescholden, beschimpt en één keer bespuwd. Door daklozen die nieuw zijn worden we een enkele keer grof behandeld.  En dan is het natuurlijk wel niet zo eenvoudig.  Je denkt dan wel eens waar ben ik nu mee bezig? Andere hulporganisaties hebben om die redenen dit soort hulpverlening noodgedwongen moeten stopzetten.

Maar we proberen op voorhand in te schatten wanneer de situatie voor ons niet te hanteren is en dat lukt eigenlijk vrij goed. Maar het blijft  bijzonder moeilijk als mensen geen  Nederlands Frans Engels of Duits spreken. Gelukkig is de spoorwegpolitie nooit veraf en krijgen we toch bescherming en hulp.

We hebben gisteren voor de 55^ste opeenvolgende dag de mensen bezocht. We hebben tot het einde van het jaarlijks project nog 95 dagen gepland. En per slot van rekening zullen die enkele negatieve ervaringen niet opwegen tegen de hulp die we geboden hebben en de vreugde die dat verschaft en de vele vriendschappen die ontstaan zijn. Als we met de auto door het centrum van Brussel rijden kunnen we al vaak toeteren en zwaaien!!! We zullen in elk geval spijt hebben als het afgelopen is dit jaar. In afwachting van volgend jaar  kunnen we dan onze energie stoppen in het vinden van een locatie om voedsel te verdelen. We gaan in het volgende project 6 maanden lang de mensen opzoeken die van straat afgeraakt zijn en dat zijn er inmiddels vier. Wij hopen dat het er nog meer gaan worden.

Niet te geloven we hebben iemand buiten op straat gevonden die zo kreupel is dat hij enkel met ondersteuning kan rechtkomen maar hij heeft geen rolstoel!!! Dus zijn we dringend op zoek naar een (oude) rolstoel.

Wij zijn ervan overtuigd dat mensen nog ongebruikte (oude) rolstoelen hebben. Kan iemand ons helpen. Druk vlug op de email button en laat je telefoonnummer achter en we nemen onmiddellijk contact met je op. Je kan ons ook bereiken op het nummer  0485/190650

De laatste dagen zijn er minder daklozen. Gelukkig is het ook minder koud. We hebben vandaag een gitaar meegenomen en een ons een uurtje bijgezet bij de dakloze die achter Ruben vroeg en gezongen. We hadden hem dit als alternatief voorlopig voorgesteld. Ze genieten van de muziek. Pas op, ik speel slecht gitaar en mijn zingen is rampzalig maar één van de de daklozen die langs mij komt zitten slaat werkelijk alles.Hij bromt mee met “All over the world the Spirit is moving” en af en toe lijkt het wel of hij meeknort J

Gelukkig zingt Kristel luidkeels mee en blijft er dus tenminste één stem helder. Voor elke voorbijganger die blijft staan kijken zingen we met een heus daklozenkoor: "We wish you a merry christmas". Een dakloze legt zijn hand op mijn gitaar om de gitaar te voelen, hij is doofstom.

Als je niet gelooft in de therapeutische waarde van muziek dan moet je beslist eens komen meezingen want we hebben besloten om dit af en toe nog eens te doen. We moeten ons wel wat beter voorbereiden want mijn repertorium is nogal beperkt.

We hebben nog wat soep over en rijden naar de Marollen waar we een dakloze vinden die er slecht aan toe is. Bovendien heeft hij slechts een dunne oude sprei om de nacht op de koude grond onder door te brengen. We kunnen hem vier legerdekens bezorgen. De man is zo dankbaar en als Kristel zegt: “Dieu vous bénisse” krijgt ze als antwoord: “dat weet ik en Hij gaat ook vlug terugkomen nu!”

Van drukte naar kalmte

Gisteren was de drukste dag ooit. Blijkbaar had de koude de daklozen naar het midistation gedreven. We hebben met ongeveer 50 mensen gesproken. Maar hadden jammer genoeg maar soep voor 30. Wat wel fijn was is dat we tientallen mutsen en sjerpen en verschillende jassen hebben kunnen bezorgen.  (Een keer ben ik goed kwaad geworden omdat een mevrouw van vreemde origine probeerde onze spullen te ontfutselen. Ik denk nog lang over het gebeuren na. Ik besluit dat ik wel de anderen hun voeten wil wassen maar daarom nog niet met mijn voeten ga laten spelen J … in de hoop daarmee een vreemde interpretatie van vergevingsgezindheid die sommigen aan onze geloofsovertuiging menen te moeten geven te pareren.)

Badges

Vandaag heb ik badges gemaakt zodat we (als we losse medewerkers hebben) niet steeds opnieuw hoeven te vertellen  dat ze komen helpen. Bovendien kan de metropolitie en het securitypersoneel al onze medewerkers  ook meteen herkennen. (Foto ’s links aanklikbaar) Er zijn opvallend weinig daklozen maar ik hoor al vlug hoe het komt. HEt is weer zo ver. Ze hebben een uitkering gehad en zijn weer eens op hotel. Binnen een dag vijf zijn ze weer allemaal terug. De daklozen die er zijn moeten toch wel wat wennen aan onze badges. Het brengt terug  een scheiding aan tussen ons en hun. Maar niemand maakt er een negatieve opmerking over. Als ik denk aan de mogelijkheden die de badges nog bieden besluit ik ze toch aan te houden ondanks dit ene negatieve aspect.

Een man vraagt wanneer Ruben nog eens langs komt om te zingen, ik beloof hem dat we het zullen vragen. Hij zegt ook nog dat als Ruben zingt de hele sfeer verbeterd. We kunnen dit enkel beamen.

We vinden nog iemand met kapotte turnpantoffels i.p.v. schoenen. Kristel rijdt vlug terug naar huis, schoenen halen. Ze  leert hem hoe hij, Fons,  de veters moet inhaken omdat hij wat motorische problemen heeft.

Cyriel (zie fotoverslag)

Cyriel  komt ons opzoeken in het station en vertelt ons  trots dat hij een appartement gevonden heeft. We worden meteen uitgenodigd en drinken koffie. Geert onze Toevlucht Brussel huisfotograaf kan het niet laten om jullie een fotoverslag te bezorgen.

Vandaag was het zover. Naar de midi om de kerstpakketten te overhandigen. Ruben arriveerde met Debby rond de middag met liefst al 25 legerdekens. We konden er namiddag al meteen gebruik van maken voor een nieuwe dakloze. Prachtig. Het uitdelen en het zingen was een prettige "happening" Kijk maar eens naar het fotoverslag.

Wij zetten al onze bezoekers aan het werk. Dit betekent dat al onze gasten momenteel aan het pakjes maken zijn. Maar ze doen het met overtuiging en met veel plezier. En iemand merkte op het is eigenlijk plezieriger om de pakjes te mogen uitdelen dan om ze te moeten krijgen. Dat is ook zo. Het helpen van dakloze mensen is een blije taak. Dat ondervinden we elke dag. Gisterenavond hadden we met verschillende mensen erg bemoedigende gesprekken. Onze daklozen zijn voor enkele dagen knuffelzwervers geworden en krijgen extra aandacht van veel mensen. Wat fijn, ze genieten ervan. Klik maar eens op het venstertje kerstpakketjes maken om onze ploeg op kerstdag aan het werk te zien.
 

Wij hebben vandaag met nieuwe soepkommen en lepels (van een prima kwaliteit) soep gebracht bij onze vrienden. We hadden een dertigtal pakketjes met chocolade mee. Chocolade geeft veel energie en het heeft een bijzondere practische eigenschap. Het smelt in je mond zonder dat je erop hoeft te bijten. Voor veel van onze dakloze vrienden een leuke bijkomstigheid omdat ze geen gebit hebben.
 
Voor Martine en Dimitri hadden we elk een slaapzak. Daar waren ze echt verschrikkelijk blij mee. Een dakloze die we eerder al een slaapzak hadden bezorgd vertelde ons dat het slapen in een slaapzak heerlijk was tegen de kou maar ook ze dan hun schoenen kunnen uitdoen en in hun slaapzak laten, zonder dat ze bang hoeven te zijn dat mensen hun schoenen meenemen. Want dat gebeurt anders!!!

We hadden van een vorig kooroptreden (Ruachkoor)  nog kerstmutsen  en hebben na overleg met hen zo een muts aangetrokken en voor de voorbijgangers onze kerstwensen gezongen. We hadden  succes en het was voor de daklozen een vreugevolle bedoening. Een late betoger (er was vandaag een grote betoging met 50.000 betogers) genoot er zo van dat hij kwam mee zingen en zijn hele kleingeld aan Martine gaf. Bij Robert had hij een bord van de betoging neergeplant. 
Morgen nemen we een johannesevangelie mee voor Martine. Ze weet dat we voor haar bidden. Zij en haar broer zijn twee echte leidersfiguren in het dakloze wereldje. Als je  in het
venstertje links op de pagina  "foto's kerstperiode..." klikt zie je nog meer foto's.  
Ondertussen zijn we werkelijk familie voor veel mensen geworden en genieten ze van ons en wij van hen. Ze vragen nu al wat we met nieuwjaar gaan doen, of we naar familie of vrienden gaan. We gaan inderdaad maar we regelen het zo dat we hen toch elke dag soep kunnen brengen.  

Vandaag waren we dus op de kerstbrunch van de christengemeente te Meeuwen-Gruitrode.(Limburg)  Fijn om iedereen terug te zien en te genieten van dat "lekker-terug-thuis" gevoel. We waren in de gelegenheid om ons werk in Brussel voor te stellen aan de gemeente. Het heeft ons veel genoegen gedaan. Via  de collecte van de maand en de verkoop van  prachtige kerststukjes (hartelijk bedankt Mia!!!) werd er meer dan 600 euro bijeengebracht voor de Toevlucht  Brussel. Dat is er niet langs zeggen ze in Limburg! Bedankt lieve mensen.  
 
Maar zoals altijd zijn we ook nu vergeten om sommige dingen te zeggen. Dat bijvoorbeeld alle winterjassen en slaapzakken bij de Thieu en Hilde Palmans mogen binnen gebracht worden. Langs deze weg willen we hen trouwens ook bedanken voor hun inzet voor dit werk . Vooral voor hun dagelijk gebed voor de voortgang van dit werk. We ervaren de kracht die God aan hun gebed verleent dagelijks. Bedankt Thieu en bedankt Hilde.

Althans wij  hebben we het gevoel dat we vandaag de kerstperiode hebben ingezet. Kor en Sjoerd (onze hondjes) hadden veel bekijks in het midistation met hun "Rudolf-the-rednose-reindeer-uitrusting". De omstaanders werden wonderbaarlijk gul bij de aanblik van Kor en Sjoerd en kwamen hun laatste wisselgeld geven. Prachtig. Meer foto's krijg je te zien als je het kleine venstertje helemaal linksboven op de pagina  aan klikt.
 
Wij zijn benieuwd hoe we er in gaan slagen om ook de echte betekenis van het kerstfeest kunnen doorgeven. Wij denken er veel over na. In elk geval heeft Martine voor haar buitenverblijf (dit is dus een echt buitenverblijf) een kartonnen kerstboom gemaakt. Maar omdat ze verschrikkelijk ruzie had met haar levensgezel was het niet het geschikte moment om foto's te maken. We krijgen met kerst versterking van Ruben uit Hoeselt die erg goed zingt en hopen op die manier het uitdelen van kerstpakketten extra feestelijk te laten verlopen.